من هم زمان با ساختن این بلاگ یه علامت سوال بزرگ تو ذهن ورزشی نویسای نت درست کردم! علامت سوالی که به گذشت این همه وقت هنوز از ذهن خیلیا پاک نشده. واسه همه سوال بود این آقا یا خانم که طرفدار استقلاله چرا رنگ قالب وبلاگش قرمزه یا چرا آدرس بلاگش اینجوریه...؟

خیلا از بکس بلاگ نویس حرفه ای مثل داش حسن همون دفعه اول اومدن اینجا فهمیدن قضیه چیه. بنا بر این کلی ذوق کردن و کلی تعریف و تمجید و کلی خجالت واسه ما گذاشتن...

خیلیا هم میومدن و همینجوری به به و چه چه می کردن و می رفتن. چند هفته یکبار هم میومدن یه حاضری می زدن ومی رفتن. نه مطلبو موخوندن و نه می فهمیدن قضیه چیه...!

لنگیا هم که دستشون درد نکنه! همیشه حضوری فعال در بلاگ بنده داشتن و با ف ح ش ها و حرفای جالبشون روز به روز به این خونه ی آبی به ظاهر قرمز رونق بیشتری می دادن. چند نفری هم که اسمشونو نمیارم به من بسیار لطف داشتن و هر موقع که میومدن بنده و خانواده ی محترمم رو آماج حملات لفظی قرار می دادن...

هرچی بیشتر از این چیزا می دیدم و می شنیدم بیشتر امیدوار می شد و روحیه می گرفتم! هرچه بعد از نوشتن و آپ کردن مطلبم سر و صدای بیشتری می شنیدم به نفوذ پذیری و تاثیر گذاری حرفم بیشتر اعتماد می کردم و این به من دلگرمی خاصی می داد.

بلاگ من با وارد شدن یک مرد با معرفت اوج گرفت! اون که اسمش حسن بود و همه تو نت به نام PSK می شناختنش با اومدنش خیلیا رو به بلاگ من آورد و حتی تو یکی از مطلباش که طولانی مدت هم بود با آوردن اسم و آدرس بلاگ من و کلی تعریف و تمجید از دوستاش خواست به من سر بزنن. خلاصه که مرام و معرفت رو در حق من تمام کرد. امیدوارم به من سر بزنه! چون خیلی وقته نیومده...

خلاصه که روز به روز اوضاع بهتر می شد تا اینکه با سنگین شدن درسای دانشگاه و ۱ترم مشروطی مجبور شدم کمتر به بلاگم سر بزنم و کم کم آپام طولانی مدت شد...  کم کم هدف اصلا بلاگم تبدیل شد به اخباری محدود استقلال و پرداختن به حواشی این تیم. برنامه ای که ۶ یا ۷ ماهه که ادامه داره! آپ قدرتمندانه ی هر هفته ی لیگ تبدیل شد به اخبار خوشایندی از استقلال که ماهی ۱بار یا حتی کمتر در صفحه های بلاگ درج می شد. فقط شرمندگی مونده بود و بس! از روی تمام بکس آبی دل شرمندم! قول میدم بلاگ رو تبدیل کنم به همون چیزی که در گذشته بوده. فقط بهم وقت بدید!

از شما میخوام واسه تجدید خاطره هم که شده سری به مطالب قبلی این بلاگ مخصوصا مطالب اولیه بزنید! البته بعد از خوندن این مطلب.

تو این  آپ می خوام به سوالی که واسه خیلیا از همون اول مطرح بوده جواب بدم و طرح و برنامه ی بلاگم رو واسه همه توضیح بدم.

این بلاگ از روز اول با هدف نشون دادن نقاط ضعف پرسپولیس و بزرگ نمایی اونا تشکیل شد. تمام بازی های پرسپولیس به دقت بازدید می شد و کوچکترین سوتی های بازیکنان و کادر فنی به درشتی در وبلاگ بازتاب داشت و در مقابل نقاط قوت استقلال با شکوه خاصی به نمایش گذاشته میشد. کوچکترین لغزش تکنیکی و تاکتیکی از سوی این تیم باعث میشد مطالب این بلاگ هرچه با شکوه تر در میدان دید استقلالی ها قرار بگیره و اسباب خوشحالی اونا رو فراهم کنه. که هواداران باهوش آبی نیز در قسمت نظرات بلاگ هرچه جدی تر به پر و بال دادن به مطالب بنده می پرداختند...

به دو دلیل در آدرس وبلاگ از پرسپولیس استفاده شد: یکی اینکه به هواداران پرسپولیس در بدو ورود به بلاگ یک شوک قوی وارد بشه و دیگری اینکه عملیات تخریب پرسپولیس در وبلاگی با نام و آدرس خود این تیم انجام بشه! البته دلیل سوم هم که جزو دلایل فرعی و زیر مجموعه ی دلایل اصلی حساب میشه اینه که مچ اون سری از دوستانی که میان و بدون خوندن مطلب نظر میدن رو بگیریم که البته چندین بار هم موفق به انجام این کار شدیم!

در مورد قالب وبلاگ هم بهتره بگم لوگویی شایسته تر از چی توز درخور نام این باشگاه و مدیر عامل وقت پیدا نکردم. رنگ بلاگ رو هم متناسب با این لوگو انتخاب کردم. البته عنوان وبلاگ هم شعاری هستش که همواره مورد توجه لیدر ها و هواداران باشگاه پر افتخار استقلال بوده و هست...

بد نیست بدونید که اوج کار وبلاگ بنده همون هفته هایی بود که چندتا از لنگیای دو آتیشه با داش حسن تو وبلاگ بنده درگیری لفظی پیدا کردن. البته از حق نگذریم که داش حسن اون موقع ۴ به ۱ با لنگیا کل کل می کرد و با این حال مثل همیشه آبی دلا برنده بودن...  خلاصه که سخت معرکه ای بود. طرف سرخ جنگ از به کار بردن هیچ لفظی برای مبارزه با آبی دلان کوتاهی نمی کرد! اینجا بود که بلاگ ما به یکی دیگه از اهداف پنهانش یعنی نشون دادن فرهنگ فاسد سرخ رسید و تونست فرهنگ ناب آبی دلان رو به رخ تمام بلاگ نویسای نت بکشه...!

خوب! این آپ که یکی از آپ های متفاوت تاریخ این بلاگ بود رو با جمله های قشنگ دوست عزیزم عرفان  به پایان می رسونم

هدفم حدی نداره  می رم به اوج آسمونا!

غرضم پخش نظرم تو کوچه خیابونا! 

یادتون باشه که:            

هدف حدی نداره!